Natuur maakt bewust!

De zon daalt in rap tempo en verdwijnt achter de bergen op de avond dat we aankomen in het dorpje Ralco. We zijn onderweg gestopt bij een wijngaard in Negrete om te informeren over werkmogelijkheden, maar ons hart ging toch uit naar een trekking. Een camping is onvindbaar en dus belanden we bij een school, waar we tussen de pijnbomen en klimtoestellen snel ons tentje opzetten. De volgende ochtend parkeren we de motor bij de carabiñeros en nemen de bus over een hobbel-de-bobbel weg naar een dorpje 50km verder de bergen in. Deze bus gaat 1x per dag en zit stamp vol. In 3 uur tijd kronkelen we omhoog langs grote stuwmeren. Aangekomen op het eindpunt willen we alvast een stuk gaan lopen en zoeken naar de hangbrug die achter de school de woeste Bio-Bio rivier moet oversteken. Een man bij de school verteld ons dat we aan de overzijde niet zomaar mogen kamperen en hij regelt voor ons een andere kampeerplek. Hij adviseert een veel mooiere wandeling en we besluiten de volgende ochtend zijn advies op te volgen. We vertrekken, met zijn getekende kaart op zak, 180 graden de andere kant op dan in eerste instantie gepland. We zijn in een geisoleerd gebied waar Pewenche indianen wonen, de oorspronkelijk inwoners, die hun tradities behouden hebben. Onze tocht leidt naar een prachtige laguna omzoomd door Araucanias. Deze bomen worden millionarios genoemd en stammen waarschijnlijk nog uit de tijd van de dinosauriers, die met hun lange nek de vruchten uit de top van de boom aten. De vruchten worden Pinones genoemd en smaken naar aardappels, een lekkernij van de bevolking. Een kleine, sterke, oude vrouw heeft ze voor ons klaargemaakt. Een echte Pewenche, die brood bakt op een manier die we nog niet kenden. Midden in de hut van boomstammen en aangedrukte aarde bevindt zich de openvuurplaats. Als de bolletjes deeg gekneed zijn worden ze in een bedje van gloeiende kooltjes en as gelegd en hiermee toegedekt, 20 minuutjes later weer uitgegraven en na wat gepoets met een bosje veren hebben we een overheerlijk brood. Drie dagen, heel wat geiten, schapen, paarden en kalkoenen verder staan we weer in het dorp in de vroege ochtend op de bus te wachten. Na een warme nacht in een 1 persoons bed hebben we afscheid genomen van de school en carabiñeros en rijden met de zweetdruppels op onze rug een nieuw avontuur tegemoet.

We hebben besloten niet terug te gaan naar de wijngaard van de heenweg, maar gaan op zoek naar een boerderij met de omschrijving Rio-Claro. Als we hier aankomen blijkt dat we in de verkeerde Region (provincie) zijn en er 200 km noordelijker nog een Rio-Claro bestaat..... We rijden de weg terug die we heengekomen zijn en stoppen bij de laatste boerderij om te vragen of er misschien een stukje gras is waar we onze tent neer kunnen zetten. Die nacht wordt Wouter ziek en bemest de bloementuin om het uur. De volgende dag verhuizen we naar het grote huis, waar Wouter in een luxe bed kan uitzieken. We zijn beland bij de machtigste patron uit de omgeving, met een landgoed van 600 hectare, 700 koeien en 50 paarden, voorziet deze familie de lokale bevolking van werk. Tijdens Wouters afwezigheid dineert Sanne 4 keer per dag met Don Alberto, terwijl het eten geserveerd wordt bij het rinkelen van het belletje.

Afgelopen vrijdag zijn we doorgereden naar down-town Santiago, waar we met Jan-Willem en zijn baas meteen werden ondergedompeld in het nachtleven.

Alle liefs!
Wouter y Susanne