Het resultaat van wachten is SUPER!

We voelen ons verbonden met Santiago, maar hadden nooit gedacht dat we hier vier weken later nog steeds zouden zijn, opgenomen in de uiterst goed georganiseerde, meest westerse stad van Zuid Amerika. Na de eindeloze vergelijkingen met Buenos Aires zijn de mensen wat koelbloediger en ingetogener, een stad in groeiende economische welvaart, glinsterende kantoren die de hemel delen met de bergkammen van de Andes. De stad is uitgebouwd op een enorme vlakte waar één derde van de bevolking van Chile zich heeft gehuisvest. Midden in de stad hebben een grote en een kleine berg, de San Cristobal en Santa Lucia, stand weten te houden en rijzen uit boven de drukte als twee groene oases. Toen we op de top van de San Cristobal aankwamen ging de zon juist onder en keken we neer op het gekrioel van de naar huis haastende mensen in de avondspits.
De zondag is een rustdag en duidelijk minder druk dan andere dagen. De musea zijn dan gratis en we ontdekten dat er inspirerende jonge kunstenaars te vinden zijn alhoewel er in Buenos Aires een veel grotere creatieve vibe heerst. Het modebewustzijn van de Argentijnen is bijna gelijk aan dat van de Italianen. De Chileense straatmode is een mix van westerse goedkope shit, aftanse vintage jurken, werkuniformen en een beetje hippie.
We zijn naar een Jazz-voorstelling geweest in een theater als uit de film Amadeus. We werden door een jongen naar onze plek op het eerste balkon geleid. Achter een deurtje met fluelen gordijnen stonden acht stoeltjes met pofzittingen. Het plafond was bezaaid met rondbuikige babyengelen. Van het optreden konden we niet veel zien maar het was al leuk de barokke concertzaal te bestuderen in contrast met de mensen.
Terwijl de avonden werden gevuld met culturele bezigheden en interessante medereizigers gingen we overdag naar de garage om aan de motor te werken. We willen de motor nu een goede opknapbeurt geven zodat we er weer een tijd mee vooruit kunnen. Omdat een onderdeel in heel Santiago niet te krijgen was hebben we het in de VS besteld. Het zou minimaal zes dagen gaan duren en aangezien ons budget steeds verder kromp wilden we de stad ontvluchten. Ik herinnerde me een tip van Karen: de familie Astorga in Cajon de Maipo, een dal in de Andes op een uurtje rijden van de stad.
We kwamen aan in het dorpje dat in 1907 opgericht is door de familie Astorga. Opa en oma hebben maar liefst tien kinderen voortgebracht, allemaal getrouwd en inmiddels weer gescheiden. Intussen heeft de familie veertig klein- en minikinderen. Het is impressionante te zien hoe de tien broers en zussen als familie samenwerken! De een is architect en heeft een aantal fantastische gebouwen op het terrein ontworpen, de ander runt een succesvol restaurant, de kleinkinderen hebben hun eigen rafting- en kano club opgezet en er zijn zo'n vijfentwintig paarden voor excursies. De familie beheert een stuk gebergte dat fungeert als privé nationaal park met beschermde diersoorten. Nadat we een week hadden rondgehangen, alle wandelingen in de omgeving hadden gelopen en het pakket nog steeds niet was aangekomen vroegen we ons af waarom we toch zo lang hier zouden moeten blijven? Misschien omdat het nog slecht weer was in het noorden van Argentinie?
We gingen 's avonds op bezoek bij een van de kinderen, Paulo Astorga, voor interessante tips over Ecuador. Hij vertelde dat ze de volgende ochtend met een groep drie dagen te paard de bergen in gingen om de wilde paarden naar lager gelegen gebieden te brengen en of we mee wilden... Wouter vond het wel spannend aangezien hij in Nederland nog maar een paar keer op een paard heeft gezeten. We vertrokken de volgende ochtend met zijn achten en twee muilezels. Paulo met zijn vijfentwintig jaar jonge vriendin Marta, Don Leo, een vroeger beruchte smokkelaar van het gebergte, die het gebied op zijn duimpje kent en Rodrigo zijn nieuwe en stuntelige hulpje. De twee broers uit Santiago die al sinds jaar en dag meegaan en genieten van de vrijheid in contrast met hun sjieke stadse leven. We gingen van vijftienhonderd naar vijfendertighonderd meter en reden zeven uur per dag. Met deze fantastisch unieke groep begonnen we aan de speurtocht naar de paarden. We deden een wedstrijdje wie ze het eerste zou spotten. Als we ze eenmaal hadden gezien gingen we er in een grote lus omheen om ze vervolgens over de bergen naar beneden te drijven. Sappig mals vlees en goedkope wijn waren het wondermiddel voor de chileense grappen, onuitlegbaar, typisch chileens, heel leuk met al die vrolijke mensen!
Toen we op zaterdag avond vuil, stinkend en moe beneden aankwamen, werden we uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje. De volgende ochtend zijn we door de twee broers in hun Porsch Cayenne afgezet in Santiago. Een onvergetelijke ervaring! In het hostel lag al vanaf de dag dat we te paard vertrokken waren het pakketje op ons te wachten, het onderdeel is intussen gemonteerd en we zijn uitgenodigd door een argentijnse familie samen pasen te vieren aan de andere kant van de grens. We vertrekken morgen, eindelijk met Bolivia in het vooruitzicht!